DisplayID uitgelegd

In het kort

Klassieke EDID is 128 bytes, meestal met één uitbreidingsblok erbovenop, dus 256 bytes in totaal. Dat was ruim voldoende toen een display een handvol resoluties had. Een modern 8K-paneel met meerdere HDR-formaten, VRR-bereiken en DSC-ondersteuning heeft veel meer te melden.

DisplayID 2.0 is de nieuwere structuur voor die informatie, doorgaans meegestuurd als extra uitbreidingsblok in de EDID. In de praktijk kom je het tegen als EDID-data van 384 bytes (drie blokken) of 512 bytes (vier blokken) in plaats van de vertrouwde 256.

Waar je het tegenkomt

Elk apparaat in de keten dat met EDID werkt, moet al die blokken kunnen lezen. Een apparaat dat alleen de eerste twee leest, kapt de mogelijkheden van het display ongemerkt af — en de bron hoort nooit van de modi die in de weggevallen blokken stonden.

Hoe de DR HDMI 8K ermee omgaat

Firmware 1.3 van de DR HDMI 8K voegde ondersteuning toe voor EDID van 384 en 512 bytes in de modus COPY TX SINK; firmware 1.4 breidde dat uit naar de tien custom EDID-slots en naar AutoMix, en maakte het mogelijk DTD-data te behouden; firmware 1.5 loste het uitlezen van EDID met twee blokken van de sink op. Heb je een 8K-display, dan is actuele firmware belangrijk.