HDR (high dynamic range) uitgelegd

In het kort

Standaardvideo is ontworpen rond de helderheid die een beeldbuis aankon. High dynamic range tilt dat plafond op: felle hoge lichten blijven fel zonder dat de rest wordt platgedrukt, en schaduwdetail blijft behouden. Het vraagt een grotere kleurruimte en minstens 10-bit kleurdiepte om banding te voorkomen.

In de praktijk kom je vier formaten tegen: HDR10, HDR10+, HLG en Dolby Vision. Ze verschillen vooral in hoe ze met helderheidsinformatie omgaan: vast voor de hele film, per scène bijgewerkt, of, in het geval van HLG, helemaal zonder metadata.

Waar je het tegenkomt

HDR ziet er alleen goed uit als het display het werkelijk kan waarmaken. Een bron die hoort dat HDR beschikbaar is, stuurt HDR, en een scherm dat de helderheid waarvan de content uitgaat niet haalt, moet tone mapping toepassen — soms goed, soms tot een dof, grijs beeld dat slechter oogt dan SDR.

Welke HDR-formaten worden aangeboden, wordt bepaald door de informatie over mogelijkheden. Daarom verschijnt HDR soms op de ene ingang en niet op de andere, of verdwijnt het als er een AV-receiver aan de keten wordt toegevoegd.

Hoe de DR HDMI 8K ermee omgaat

Met de DR HDMI 8K bepaal je rechtstreeks hoe HDR wordt aangeboden. In de EDID-flags kun je HDR helemaal verwijderen, of instellen op HDR10, HDR10 met HLG, HDR10+ of HDR10+ met HLG. Maakt HDR een beeld slechter in plaats van beter, dan is het uitzetten op EDID-niveau een test met één klik, zonder door de menu’s van de bron te hoeven duiken.