Dolby Vision uitgelegd

In het kort

Dolby Vision ondersteunt kleur tot 12-bit en, belangrijker nog, dynamische metadata. Elke scène heeft eigen aanwijzingen over hoe de content moet worden afgebeeld op de helderheid die het display werkelijk haalt. Op een scherm dat de masteringhelderheid niet haalt — en dat zijn de meeste schermen — zorgen die aanwijzingen ervoor dat hoge lichten niet afkappen en schaduwen niet dichtlopen.

Het is een gelicentieerd formaat, dus zowel bron als display moeten Dolby Vision ondersteunen, en die mogelijkheid wordt doorgegeven via een specifiek Dolby Vision-datablok in de EDID.

Waar je het tegenkomt

Dat datablok is waar Dolby Vision in echte systemen misgaat. Zet een AV-receiver of een switch tussen speler en tv, en het blok overleeft de reis misschien niet. De speler komt dan nooit te weten dat het display DV ondersteunt en valt ongemerkt terug op HDR10 — zonder dat iets op het scherm dat meldt.

Sommige bronnen onthouden ook dingen. De Apple TV 4K bijvoorbeeld houdt bij welke EDID’s hij al heeft getest en test die niet opnieuw, en daarom kan het wijzigen van de EDID een nieuwe Dolby Vision-controle in gang zetten.

Hoe de DR HDMI 8K ermee omgaat

De DR HDMI 8K heeft een speciale Dolby Vision-sectie. Die leest het DV-datablok van het aangesloten display automatisch uit en slaat het op, zet het om in leesbare vorm en kan dat opgeslagen blok meenemen in een AutoMix-EDID — zodat DV blijft werken, ook met andere apparatuur ertussen. Je kunt ook met de hand een eigen DV-datablok samenstellen: interfacetype, primaries, YUV422 12-bit, global dimming, backlight control en minimale luminantie, met volledig eigen waarden voor primaries en luminantie als dat nodig is.